ik schrijf, soms

op een koude winterdag in het Brusselse, vertelde ik Tess dat ik het toch maar moeilijk vond allemaal. Leven, weg zijn, blij zijn en blijven. Ze suggereerde om dagelijkse dankbaarheden te noteren. Drie voor elke dag. Sinds begin januari doe ik dat, en dragen ze in mijn notities allemaal de naam DDD, de drie drankbaarheden. Soms zijn dat er meer, de goede dagen. Soms zijn ze moeilijk bijeen te sprokkelen, de mindere dagen. In Istanbul varieert het aantal  enorm.  Vandaag klinken ze als volgt: Voor mijn benen en de wandeling die ze graag wouden doen! plotse mosquebezoek! Mooie ruimte!! ibuprofen vinden in mijn tas voor mijn plotse buikpijn Lasagne van Alp en Yigit toen ik thuiskwam:)

Het is de tijd die mij ruimte geeft om te overdenken Er is niets dat ik mis Mijn huisgenoten hebben lasagne gemaakt en ik heb 1,5 liter water gedronken vandaag Mijn dag, traag en verlangzaamd begonnen  En toch voel ik een onverzadigbare honger naar de ander Ik herdenk de overplande dagen, plaatsen en mensen Nu rol ik zonder haast mijn sigaret Perfect en gecontroleerd Alsof het mijn enige taak is Ik ben niet droevig, alleen stil Soms lijkt dat wat op elkaar En is het moeilijk om het onderscheid te maken Ik herinner me dat ik dit wou In een overvol verleden waar alles luid klonk En rust een onbetaalbare prijs droeg Nu wekken vogels mij en groet de ochtend mij met haar verleidelijke stralen Ik weet niet hoe ik gemakzucht hoor te dragen, of het mij wel staat Of ik er wat mee kan Het is onnozel om kritiek te leveren op een saai leven als het synoniem is voor veilig  Dus ik verzamel ik mijn zegeningen en bewaar de optelsom als afprijzing voor mijn dure ziel...

misleidende titel voor een eerlijke hobbyschrijfster, dichter, taalknustelaar! in mijn vorige post heb ik niet duidelijk gemaakt voor wie dit was, dus bij deze! dit is een veilige plek voor - de leesgierige vrienden, die ik waarschijnlijk iets te weinig zie! - de geboeide onbekenden, die ik waarschijnlijk nog nooit heb gezien... - de prutsers, die hier geraakt zijn zonder dat het hun bedoeling was (het is niet te laat om je tabblad te sluiten) - de trage zakken en snelle tassen ;) - de overprikkelde internetgang(st)er; ik zie jou, ik ben jou - en natuurlijk de snoepers, die willen weten wat ik denk, voel en naar mate de tijd vordert, schrijf;) aan allen! bij voorbaat dank! er is iets aan het verlangen gezien te willen worden dat wordt verzadigd, eens een hobbyschrijfster schrijft en een lezer leest:) kus en groeten Justine

hallo we zijn 25 april en ik heb heel deze week uitgekeken naar deze dag omdat ik over exact twee! maand! terug naar brussel mag, kan en ga!!! (ik keek net en ik denk dat ik de fast (and cheap) life ga leven, lekker gekkig de 27ste binnenvlieg, en ja hoor, die avond blij, geliefd en gevierd op couleur staan! en dat voor €20 minder? - nog om te overdenken) nou! als je dit leest, heb je waarschijnlijk even tijd voor een uitleg! Eergisteren trilden de muren, ons gebouw en heel Istanbul even. Een aardbeving, in de volksmond! een paar minuten later waren het de harten en lichamen van mijn huisgenoten en ik, die we niet stil kregen. ik denk dat dat is hoe angst voelt, een luid aanwezig maar diep leeg gevoel. Die dag eindigde in een ookal beeft de wereld af en toe, laten wij elkaar vanavond toch nog zien - date, gevolgd door opluchtend contact met boezemvriendin Kaat! Tot ik bij mijn huisgenoten kwam en we de dag overliepen terwijl we onze zegeningen telden (niemand was aan het douche of kakk...