wat!een!eer!(ste!post!)

hallo

we zijn 25 april en ik heb heel deze week uitgekeken naar deze dag omdat ik over exact twee! maand! terug naar brussel mag, kan en ga!!! (ik keek net en ik denk dat ik de fast (and cheap) life ga leven, lekker gekkig de 27ste binnenvlieg, en ja hoor, die avond blij, geliefd en gevierd op couleur staan! en dat voor €20 minder? - nog om te overdenken)

nou! als je dit leest, heb je waarschijnlijk even tijd voor een uitleg! Eergisteren trilden de muren, ons gebouw en heel Istanbul even. Een aardbeving, in de volksmond! een paar minuten later waren het de harten en lichamen van mijn huisgenoten en ik, die we niet stil kregen. ik denk dat dat is hoe angst voelt, een luid aanwezig maar diep leeg gevoel. Die dag eindigde in een ookal beeft de wereld af en toe, laten wij elkaar vanavond toch nog zien- date, gevolgd door opluchtend contact met boezemvriendin Kaat! Tot ik bij mijn huisgenoten kwam en we de dag overliepen terwijl we onze zegeningen telden (niemand was aan het douche of kakken toen het gebeurde, onze katten of wij hebben geen hartaanval gekregen,...), had ik niet stil gestaan bij het feit dat die sluimerende leegte nog steeds aanwezig was. ik had er met sabine al over gepraat voor de date, dat het hier allemaal wat snel gaat, het leven maar had niet verwacht dat het nu steeds meer plaats innam. Ik wist ook niet hoe ik die (of dat) moest aanspreken en of ik er überhaupt iets tegen moest zeggen. iets gelijk "hallo angst, waarom ben jij hier? we zijn veilig." maar ach, het is niet alsof ik antwoord zou krijgen dus ja, ik ging slapen en...

de volgende ochtend! dag! bleef ik in het appartement met Alp en zijn twee katten. de rest is naar hun ouderlijk huis nu. -fun fact: van iedereen die echt AWOL is gegaan, zijn de Duitsers het grootste deel hahahahah- ik had een "administratief dagje" en antwoordde op de lieve mensen die zich bekommerde om mij. apprecieerde ik. en tussen alle communicatie, dacht ik, als kind van mijn tijd, aan Instagram, vooral aan, hoe ik de mensen wat van mij ging laten weten ondanks het feit dat ik het verwijderd heb (op mijn gsm). het besef dat dat NIET mijn grootste zorg is én hoort te zijn, kwam snel. maar na een paar afleveringen van Sex and the City, waarbij Alp en ik toch wel van Carries onderwerpen konden genieten (we mogen haar niet maar het laatste seizoen, is verbazend grappig?), dacht ik aan Floor! zij is een blog gestart! en Erin! haar mastodon account! er zijn wegen om te delen wat en hoe ik het hier beleef zonder een grootheidswaanzin te kweken, meer nog! er zijn wegen om de nu fluisterende oppervlakkigheid van dit alles aan te kaarten. ik las dat er sommige mensen zijn die het leven liever begrijpen dan voelen. dat is waar, dat ben ik. ik en mijn gevoel dat ik even uit mijn lichaam ben en me vanalles overkom; zoveel dat ik niet voelen kan, wat ik voelen wil of voelen mag.

Dit schrijven, publiceren en delen voelt als een schreeuw in de diepte, geen noodkreet maar eerlijk waar, het is maar het geruis in mijn hoofd, de gedachtes die zich opdringen om ook eens door de buitenwereld gezien te worden. zonder meer of minder, dit is al een eerste stap of, naja, een eer!ste!post!

kus en groeten

Justine