ik schrijf, soms

Ik ben laat, overal een beetje. Voor de tram en de film en ik denk stiekem op de liefde. Het is oké, en ik heb me neergelegd bij het nieuwe, namelijk minder van mijn dagen verwachten, zonder ze compleet te verspillen. Het nieuwe. Ik merk dat schaamte niet verdwijnt, eens afgeleerd. Ik ver-drink er nu niet meer in. Stress ebt ook niet weg, met de golven die ik crëer bij het zwemmen. Ik denk dagelijks minimaal vier keer aan roken, maar adem telkens weer een gezond wolkje uit.  Een beetje over tijd, een beetje over alles. Overslapen, onverwacht en overhaast. Ik vraag me af, wat er gebeurt aan die overkant. Ik ben nieuwsgierig naar rust en verlang stilte, het nieuwe lijkt op het oude. Als ik me dat juist meen te herinneren.  "Ik ben weer aan het leren hopen", elke dag opnieuw, overslapen. Elke dag opnieuw, onverwachts en elke dag opnieuw, overhaast. Dat laatste zorgt ervoor dat het mij niet lukt, geloof ik. Het kost allemaal gewoon tijd en ik geeft dat er niet aan. Ongeduldig, ov...

ik  zou graag willen dat je me loslaat;  je aanwezigheid verbittert en verzuurt me.  ik waardeer je en hoe trouw je bleef aan mij en geloof ook dat onze band mij diende alleen merk ik dat wij, mij weerhoudt van het nieuwe. Dank je voor je eerlijkheid en het aangeven van wat ik met jou doe. Ik had niet in de gaten wat ik zo op je woog. Ik het begin had ik niet veel bestaansrecht; verstopte me in de hoeken van je lichaam,  je ellebogen, heupen en schouders; klaar voor de koele wind na de vurige uitbranding, komen als geroepen, nooit gevraagd. Ik werd heel comfortabel op de voorgrond. Het felle zonlicht schittert op je persoonlijkheid en ik ben er trots deel van. Mag ik je vragen, Justine wanneer werd ik een last? ik apprecieer dit aan jou, hoe naakt en kwetsbaar je je opstelt. in herinneringen, geloof ik dat jij mij dat liet zijn, bij jou, naakt en kwetsbaar.  over ik me écht voel. dat zal ik missen. op je vraag  antwoorden confronteert mij met het ...

soms moet je naar buiten gaan tijdens zonsopgang om terug te geloven in zonsopgangen en soms moet je de regen op je raam horen om terug te geloven dat de kou niet altijd vanbinnen begint

sliep vandaag een hele dag door en vond op een gegeven moment, rond 17u38, de gepaste ligging mijn kussens zijn disproportioneel gevuld, bovendien lig ik het liefs op mijn arm het verschil tussen lichaamsgeur en lichaamsap is -warmte; gewikkeld in een deken en twee donzen probeer ik te verdampen ik zal ooit neerkijken op al wat ik schreef, de jeugd en de wanhoop misschien ben ik aardig en toon ik wat begrip misschien is niets veranderd en heb ik gelijk ik ben vergeten actief deel te nemen aan mijn leven het gaat me voorbij, traag en af en toe pijnlijk uitgerust en uitgespeeld

Hij zei "Je bent aan het leren hopen. elke dag weer een kans geven. ondanks de gedachtes, gevoelens, teleurstelling en vermoeidheid, blijf  proberen en durf  erover praten. je bent weer aan het leren hopen, dat vandaag, straks, het volgend uur of minuut, misschien wel nu, niet goed maar al beter kan zijn." ik ben aan het leren hopen, het is op en ik moe maar de oefening is dus letten op mijn energie zonder uit te sluiten dat het er gaat zijn en ik zin, tijd én energie zal hebben om daar wat mee te doen

ontdekking van een nieuwe diepte I don't necessarily want to do it, neither do I have the energy for it the sentiment is that I want to have done it, not present in any way still looking back or ahead  I told her that it was my way of escaping the now since he makes me sad, and drowns me sorrow tires me with hours of perfecting the next one "that's the disease speaking",  weird how it uses the words of my mom and conveys the tone of my dad however, I rather escape it, in time, through denial: sleep I sleep it away, nightmare, daydream it away I snooze a bit, drool a bit and snooze some more it's just, now, that my days are so short het zijn kleine dagen hou ze simpel  om mezelf niet te uit te dagen en toch naar waarden te schatten dagelijks, maak ik een optelsom van al mijn tekorten en soms betrap ik mezelf op de nederlaag van die tijdrovende zaak; het is er niet meer,  en zelfs een beetje kwijt de begaafde levensvreugde en vermaarde levenswil.