in conversation with resentment - vervolg op a bird hit my window and now I'm a lesbian
ik zou graag willen dat je me loslaat;
je aanwezigheid verbittert en verzuurt me.
ik waardeer je en hoe trouw je bleef aan mij
en geloof ook dat onze band mij diende
alleen merk ik dat wij, mij weerhoudt
van het nieuwe.
Dank je voor je eerlijkheid
en het aangeven van wat ik met jou doe.
Ik had niet in de gaten wat ik zo op je woog.
Ik het begin had ik niet veel bestaansrecht;
verstopte me in de hoeken van je lichaam,
je ellebogen, heupen en schouders;
klaar voor de koele wind na de vurige uitbranding,
komen als geroepen, nooit gevraagd.
Ik werd heel comfortabel op de voorgrond.
Het felle zonlicht schittert op je persoonlijkheid
en ik ben er trots deel van.
Mag ik je vragen, Justine
wanneer werd ik een last?
ik apprecieer dit aan jou,
hoe naakt en kwetsbaar je je opstelt.
in herinneringen, geloof ik dat jij
mij dat liet zijn, bij jou,
naakt en kwetsbaar. over ik me écht voel.
dat zal ik missen. op je vraag
antwoorden confronteert mij
met het feit dat tijd gepasseerd is
en verandering meenam,
ik wil weer willen,
ik wil weer omarmen,
ik wil weer leren hopen
zonder meer of minder
zonder iemand wat kwalijks te nemen.
ik ben je ontgroeid.
mijn grenzen geef ik aan om te leven met
meer ruimte en afstand tussen ons.
zonder trekken en toebehoren,
hoe verwacht je dat ik dit neem?
ik hoop dat je niet boos op mij bent
maar kan ondertussen ook leven
met het tegengestelde als waarheid.
met zorg en moeite schreef ik je
een brief - een lied en gedicht,
iets dat ik zal zingen als ik je mis:
Reacties
Een reactie posten