kleine dagen

ontdekking van een nieuwe diepte

I don't necessarily want to do it, neither do I have the energy for it

the sentiment is that I want to have done it, not present in any way

still looking back or ahead 

I told her that it was my way of escaping the now

since he makes me sad, and drowns me sorrow

tires me with hours of perfecting the next one

"that's the disease speaking", 

weird how it uses the words of my mom and conveys the tone of my dad

however, I rather escape it,

in time, through denial: sleep

I sleep it away, nightmare, daydream it away

I snooze a bit, drool a bit

and snooze some more

it's just, now, that my days are so short

het zijn kleine dagen
hou ze simpel 
om mezelf niet te uit te dagen
en toch naar waarden te schatten
dagelijks, maak ik een optelsom
van al mijn tekorten en soms
betrap ik mezelf op de nederlaag
van die tijdrovende zaak;
het is er niet meer, 
en zelfs een beetje kwijt
de begaafde levensvreugde
en vermaarde levenswil.