over mijn biologisch ritme, tijdelijke klachten en een oneindige takenlijst

Ik ben laat, overal een beetje. Voor de tram en de film en ik denk stiekem op de liefde. Het is oké, en ik heb me neergelegd bij het nieuwe, namelijk minder van mijn dagen verwachten, zonder ze compleet te verspillen. Het nieuwe.

Ik merk dat schaamte niet verdwijnt, eens afgeleerd. Ik ver-drink er nu niet meer in. Stress ebt ook niet weg, met de golven die ik crëer bij het zwemmen. Ik denk dagelijks minimaal vier keer aan roken, maar adem telkens weer een gezond wolkje uit. 

Een beetje over tijd, een beetje over alles. Overslapen, onverwacht en overhaast. Ik vraag me af, wat er gebeurt aan die overkant. Ik ben nieuwsgierig naar rust en verlang stilte, het nieuwe lijkt op het oude. Als ik me dat juist meen te herinneren. 

"Ik ben weer aan het leren hopen", elke dag opnieuw, overslapen. Elke dag opnieuw, onverwachts en elke dag opnieuw, overhaast. Dat laatste zorgt ervoor dat het mij niet lukt, geloof ik. Het kost allemaal gewoon tijd en ik geeft dat er niet aan. Ongeduldig, over alles een beetje. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

titels

mijn eisen van de romantiek

A bird hit my window and now I'm a lesbian