ze vertelde me haar dag en ik schreef er een gedicht over @ muntpunt

het gegniffel van ongeduldige kinderen
die een speelse fout begaan en heel hun leven hebben om het goed te maken.

het verlangen dat je samen opbouwt bij het plannen van prachtig in vrije tijd, rust in samenzijn.

de zon scheen toen ik wakker werd,

zei gulzig ja tegen het leven

ook tegen de opportuniteiten die werden gegeven,

deelde het moment met dat van afscheid.

de zon scheen toen jij werd begraven

als ik mijn ogen sluit

delen we de ruimte dat mijn lichaam is 

en hoor ik, voel ik

je ademhaling

het is de dag beginnen, omringd met familie

wetende dat jij die ook zo eindigt

zongedroogde tranen worden getroost en ik ben dankbaar/mag niet klagen