aan jou, voor mij

dat loslaten verloopt koppig

gisteren belde ik met Mil, hij veranderde koppig naar vastberaden  om mijn gemoedstoestand te beschrijven. Hij zei dat dat beter klonk, kwestie van positieve 'zelfpraat'. Ik ben niet zo zeker.

Vandaag denk ik weer aan jou, dat is zooo verdraaid vervelend. Ik ben klaar, liet jou in de zomer los en meende het. Toch vind je in elke maandcyclus je plaats. Je ebt en vloeit mijn gedachte binnen. rationele sluizen doorbreek je. Niet eens met opzet én toch zeer succesvol. maar golven vloeien soms ook over de kade; dat ik overstromingen niet verhelpen kan, is een natuurfenomeen en geen natuurramp 

die laatste zin knutselde ik bijeen voor een afspeellijst genaamd, beschadigd blauw

een verzameling van licht kwetsend muziek, ter vergelijking van jouw afwezigheid die dus méér plaast inneemt dan haar tegengestelde! 

ik geloof graag dat, omdat het een gevoel is dat ik al jaren ken, ik daar soelaas in vind. Een herinnering aan gevoel dat ik in de overweldiging van de dingen toch nog herkent. beetje pervers, maar menselijk (hoop ik (,weet ik))

af en toe schrik ik van de gedachte dat je misschien de reden ben dan ik niets ander berouw. Ik ben ondertussen al verliefd geweest en anderen oprecht lief gehad. Ook die eindes slepen geniepig na. Ondertussen, vermomd als lust en fantasie, misschien nostalgie. Maar jij bent hier, af en toe naast mij, iets te vaak bij mij en ik weet me er werkelijk geen raad mee. Iets geven aan iemand om het te bewaren, betekent dat je er ook naartoe moet om het weer eens onder ogen te zien. Jouw met een bezoek vereren staat gewoon nog niet op mijn planning.

dus ja, dat loslaten verloopt koppig, of hoe Mil het zou beschrijven, vastberaden!