mijn trek op een kiertje, lokt altijd individualisme binnen

 

mijn pesto is weg
en dat doet zeer
wil mij huisgenoten niet beschuldigen
maar toch zag ik ze eens glunderen
toen ik met volle zak en vermoeide benen
al mijn boodschappen sorteerde
het feit dat ik 'mijn' zeg en niet 'onze'
betuigt van mijn recentelijke vondsten
ik ben meer westers* of egoïstisch dan ik dacht
want waarom schrijf ik over het feit dat ik naar pesto smacht?
en dat nog wel in het kader van diefstal
terwijl ik het ging gebruiken voor in HUN pasta, bovenal!
nu is de pesto misschien niet meer
maar na het schrijven van hoe banaal dat eigenlijk is, leg ik mijn pen en daarbij ook, de strijdbijl neer!


*proclaimer: ik heb westerse vrienden die delen, ik deel. dit is niet het punt van dit schrijfsel. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

titels

mijn eisen van de romantiek

A bird hit my window and now I'm a lesbian