een treurig zicht

treurig zicht op het terras, bestelt toetje als zoete troost zonder weerwoord naar partner

ik herken mezelf in beiden:

stil en verzwegen, weggetrokken aan tafel met mijn beste wil.

er zit moeite en intentie in de blikken die worden gedeeld, even een als schaamte en begrip,

opdagen als duo, op terras als één, op één

tafel vol verwenning waar tijd en warmte uit een glas worden gedronken en tevredenheid wordt geschonken.

het is wanneer we beginnen te praten, of een poging doen tot, dat ik aanwezigheid als ademloos moment zie, op het antwoord dat niet komt,

in de urgente blik die niet wordt wordt gevangen en vermoeide ziel die niet wordt begrepen

zoettroost wordt luid weggeslikt

en wat achter blijft, is

een treurig zicht

en wie je vertelt dat dit verdrietig is,

heeft het mis

ze is immers niet alleen, deze keer wel omringd