ik heb afsluiting gekend toen ik in je ogen keek en geen innig begrip of gedeelde jeugd meer las

Je kan niet als slaaf van je gevoelens mij komen smeken, bedelen om begrip of erger,

vergeving.

de verantwoordelijkheid plaatsen op de schouders van je tweedehands verdriet, en mij die vervolgens laten dragen - bewijst enkel je 

.

.

.

menselijkheid

het is de wrok die jou drijft; of je afgunst voor mijn bestaan

misschien ben je gewoon niet heilig en ben ik bang voor de dag des oordeel, 

die van de vergane religie die ik van jou maakte

eervol en eerlijk, bied ik mijn excuses aan

ook begrip en vergiffenis aan de gevallen godin die zich de hemel herinnert