onze wiegendood
toen had samen slapen al iets kwetsbaars;
je strelingen lieten sporen achter die je afwijzing aankondigde.
ik had kunnen voorspellen dat de toekomst als schuldeiser van liefdvolle beloftes, mijn groot verdriet zou komen kleineren
maar herhaling baart kunst, dus intussen weet ik hoe ik jou moet verwerken;
vastberaden en treurend herlees en bedenk ik
"wij zijn jong" en zullen dat blijven, niemand zal meer verjaren
ik zal niet meer weten wie je bent
weet enkel wie je was toen we elkaar kenden,
voor je je rug naar mij wendde…
onze wiegendood was ondanks de voor- en verzorgmaatregelen, onvermijdelijk
(hou je dierbaren dicht vooraleer je wat vervreemd over ze wilt dichten)
((en geen foto hierbij want 'verstuurd vanuit mijn Iphone' en dergelijke!))
Reacties
Een reactie posten