ik schrijf, soms

Ik ben laat, overal een beetje. Voor de tram en de film en ik denk stiekem op de liefde. Het is oké, en ik heb me neergelegd bij het nieuwe, namelijk minder van mijn dagen verwachten, zonder ze compleet te verspillen. Het nieuwe. Ik merk dat schaamte niet verdwijnt, eens afgeleerd. Ik ver-drink er nu niet meer in. Stress ebt ook niet weg, met de golven die ik crëer bij het zwemmen. Ik denk dagelijks minimaal vier keer aan roken, maar adem telkens weer een gezond wolkje uit.  Een beetje over tijd, een beetje over alles. Overslapen, onverwacht en overhaast. Ik vraag me af, wat er gebeurt aan die overkant. Ik ben nieuwsgierig naar rust en verlang stilte, het nieuwe lijkt op het oude. Als ik me dat juist meen te herinneren.  "Ik ben weer aan het leren hopen", elke dag opnieuw, overslapen. Elke dag opnieuw, onverwachts en elke dag opnieuw, overhaast. Dat laatste zorgt ervoor dat het mij niet lukt, geloof ik. Het kost allemaal gewoon tijd en ik geeft dat er niet aan. Ongeduldig, ov...

ik  zou graag willen dat je me loslaat;  je aanwezigheid verbittert en verzuurt me.  ik waardeer je en hoe trouw je bleef aan mij en geloof ook dat onze band mij diende alleen merk ik dat wij, mij weerhoudt van het nieuwe. Dank je voor je eerlijkheid en het aangeven van wat ik met jou doe. Ik had niet in de gaten wat ik zo op je woog. Ik het begin had ik niet veel bestaansrecht; verstopte me in de hoeken van je lichaam,  je ellebogen, heupen en schouders; klaar voor de koele wind na de vurige uitbranding, komen als geroepen, nooit gevraagd. Ik werd heel comfortabel op de voorgrond. Het felle zonlicht schittert op je persoonlijkheid en ik ben er trots deel van. Mag ik je vragen, Justine wanneer werd ik een last? ik apprecieer dit aan jou, hoe naakt en kwetsbaar je je opstelt. in herinneringen, geloof ik dat jij mij dat liet zijn, bij jou, naakt en kwetsbaar.  over ik me écht voel. dat zal ik missen. op je vraag  antwoorden confronteert mij met het ...

soms moet je naar buiten gaan tijdens zonsopgang om terug te geloven in zonsopgangen en soms moet je de regen op je raam horen om terug te geloven dat de kou niet altijd vanbinnen begint

sliep vandaag een hele dag door en vond op een gegeven moment, rond 17u38, de gepaste ligging mijn kussens zijn disproportioneel gevuld, bovendien lig ik het liefs op mijn arm het verschil tussen lichaamsgeur en lichaamsap is -warmte; gewikkeld in een deken en twee donzen probeer ik te verdampen ik zal ooit neerkijken op al wat ik schreef, de jeugd en de wanhoop misschien ben ik aardig en toon ik wat begrip misschien is niets veranderd en heb ik gelijk ik ben vergeten actief deel te nemen aan mijn leven het gaat me voorbij, traag en af en toe pijnlijk uitgerust en uitgespeeld

Hij zei "Je bent aan het leren hopen. elke dag weer een kans geven. ondanks de gedachtes, gevoelens, teleurstelling en vermoeidheid, blijf  proberen en durf  erover praten. je bent weer aan het leren hopen, dat vandaag, straks, het volgend uur of minuut, misschien wel nu, niet goed maar al beter kan zijn." ik ben aan het leren hopen, het is op en ik moe maar de oefening is dus letten op mijn energie zonder uit te sluiten dat het er gaat zijn en ik zin, tijd én energie zal hebben om daar wat mee te doen

ontdekking van een nieuwe diepte I don't necessarily want to do it, neither do I have the energy for it the sentiment is that I want to have done it, not present in any way still looking back or ahead  I told her that it was my way of escaping the now since he makes me sad, and drowns me sorrow tires me with hours of perfecting the next one "that's the disease speaking",  weird how it uses the words of my mom and conveys the tone of my dad however, I rather escape it, in time, through denial: sleep I sleep it away, nightmare, daydream it away I snooze a bit, drool a bit and snooze some more it's just, now, that my days are so short het zijn kleine dagen hou ze simpel  om mezelf niet te uit te dagen en toch naar waarden te schatten dagelijks, maak ik een optelsom van al mijn tekorten en soms betrap ik mezelf op de nederlaag van die tijdrovende zaak; het is er niet meer,  en zelfs een beetje kwijt de begaafde levensvreugde en vermaarde levenswil.

goedemorgen, goededag! vandaag was mijn laatste eerste schooldag! en wat zag ik er GOED uit?! ik was ook moe, en niets meer dan geboeid gebeten door de eerste les van het academiejaar en verlegen tegenover de kennis die me nog te wachten stond ik rook lekker, had nootjes mee had de eer om nieuwe meiden te ontmoeten, pauzeerde met een kennis uit vorig jaar en vertrok weer als vanouds uit die stad thuis luisterde ik naar een plaat, gekocht in mijn eerste studie jaar herinnerde me aan wie ik was en voor wie ik al die liedjes zong toen zoende ik nog geen meiden maar de oorzaak van die leegte zat op het puntje van mijn tong ik had een goede dag vandaag, al zes jaar studeer ik vijf daarvan gericht ik had een goede dag vandaag, al zes jaar studeer ik een master heb ik nog niet, de trein opgestapt en er geraakt eerste les en ik was te laat iemand een beetje uit zijn cynisme gehaald recept van mijn lievelingsmaal een album die ik wat vergat foto's getrokken en gescand een paar vrienden in ...

my summer photographs got developed and I can taste hope again!! yes I've been sad,  yes I've been in bed,  yes, struggling to enjoy it all,  but!   my pictures are really pretty, and colourful ,  can't wait 4 u 2 c: the black the berry...

new academic year, new me alles, maar dan ook ALLES is een taak van onschatbaar gewicht en de vermoeidheid trekt me, nee, duwt mij naar mijn bed ik ben officieel depressief  of iets dat er op lijkt vertelde over de sleurende gedachten in hun verbruikt lichaam op maandag en draag zorg voor mezelf sindsdien harde dagen, lastig(e) weken

now at the end of my first month as a 23 yo, I'd like to make a toast  a toast to care and indulgence, a fertile and soft soil to grow on to curiousness and fulfilment, the sun that offers guidance to the flowers of my identity to me and myself, not scared to be cherry-picked or overflown  after all, the field is sown with sprouts of a salutary life

il y a quelque chose de très urgent à ma tristesse; elle s'impose et dépose, des souvenirs anciens et des douleurs  âgées, partagées entre nous, avec nous, à cause de nous ou plus tôt malgré nous. je suis navrée et désolée de l'injustice que ses enfants on subit. la peur des parents qu'on a connu, qu'on a eu. le manque de tendresse et présence, de soutien et d'acceptance je suis désolée pour l'enfant qui a grandit trop vite et de son adulte inconsolable. je pleure  lés âmes innocent, jugées, frappées, brisées par des parents incapables  le mal-être et sa progéniture. ce que je retrouve en moi, qui vient de vous. ce qui ne m'appartient pas mais s'impose et dépose, des souvenirs anciens et des douleurs  âgées, partagées

hij woelt in bed. verwikkeld in schuldgevoel en mistroostigheid, ondergaat hij het puberaal ritueel van een sterveling. Bestaan, Bewegen, Beven op het spectrum van godswonder en verworpeling. Ik vraag me af wat hij beslist, te zijn en, wat te eren. Welk deel van hem vergeeft hij en van welk deel scheidt hij?  ik dacht dat eens hij koos, hij er ook achter zou kunnen staan. in plaats daarvan ligt hij in bed en stuurt hij mails, van wanhoop en traandagen, ongenoegen in het zijn én blijven bij zichzelf wilt hij niet. kijkt naar de ander met troebele ogen en leest er zijn eigen leugen in. dat vergeving vòòr vorming hoort en de ander daar al is; dat toegeven, jouw gaven schaadt en niets heel eerlijk is. 

treurig zicht op het terras, bestelt toetje als zoete troost zonder weerwoord naar partner ik herken mezelf in beiden: stil en verzwegen, weggetrokken aan tafel met mijn beste wil. er zit moeite en intentie in de blikken die worden gedeeld, even een als schaamte en begrip, opdagen als duo, op terras als één, op één tafel vol verwenning waar tijd en warmte uit een glas worden gedronken en tevredenheid wordt geschonken. het is wanneer we beginnen te praten, of een poging doen tot, dat ik aanwezigheid als ademloos moment zie, op het antwoord dat niet komt, in de urgente blik die niet wordt wordt gevangen en vermoeide ziel die niet wordt begrepen zoettroost wordt luid weggeslikt en wat achter blijft, is een treurig zicht en wie je vertelt dat dit verdrietig is, heeft het mis ze is immers niet alleen, deze keer wel omringd

  Coucou Ik luisterde naar Dimanche van MPL en dacht eraan om je te bellen! Nu heb jij toch echt pech, ik zit namelijk in de bib en moet even een paper afschrijven -morgen is de deadline-.  Ik geloof het daarna wel, de wegebbende stress en een ontspannen nek. Een week waarin bakken, zwemmen, cinema en therapie de hoogtepunten mogen betekenen. Ja, ik geloof het dan wel! Vrijwillig vroeg opstaan of verwend mogen blijven liggen. Ik geloof het echt! simpele, zomerse, hooggewaardeerde, vrije tijd :)!  Voorlopig neem ik genoegen met het computeren, wetende dat hier ook een tijdslimiet op zit!   Fijne zondag, mooie week x Tot gauw, Justine

ik heb nood aan zachtmoedige routine, geen routine die oordeelt over het hebben van een goede dag gedachtes voelen onveilig; laat mijn lichaam mij leiden en ik volg

I was very enchanted 2 meet u!  From the variety of film that u have, the very nice and pretty workers that will help a beginner of the analog photography!  Also the enthusiasm that was generated from both parties left a strong feeling of belonging:) Thank u for making me feel welcomed and @ home. I will return when my photo's are shorted and the confrontation is desired; Also when I'll buy a point and shoot, it will be one of yours:D #excited4thisnewhobby,space,crowd! Much curious love, a self-proclaimed MORI-member

Je kan niet als slaaf van je gevoelens mij komen smeken, bedelen om begrip of erger, vergeving. de verantwoordelijkheid plaatsen op de schouders van je tweedehands verdriet, en mij die vervolgens laten dragen - bewijst enkel je  . . . menselijkheid het is de wrok die jou drijft; of je afgunst voor mijn bestaan misschien ben je gewoon niet heilig en ben ik bang voor de dag des oordeel,  die van de vergane religie die ik van jou maakte eervol en eerlijk, bied ik mijn excuses aan ook begrip en vergiffenis aan de gevallen godin die zich de hemel herinnert

  Iets dat leek op stilte met de mildheid van de dag

gisteren speelden we we're not really strangers  en ik kreeg de vraag: what is something u're lying to yourself about? ik kan tevreden delen dat ik minder lieg en meer toegeef aan mezelf, mijn 'gouden eeuw' was niet één en al glans en ik meen dus ook dat dat zo is; ik ben redelijk tevreden met mezelf en ook, dus ook vanuit een plaats van eerlijkheid. dit was dit jaars investering!  eerlijke tevredenheid in plaats van performatieve levenslust

Mijn favoriet (aan sociale dagen) zijn beginnen met eenzame ochtendwandelingen, een blik bij je bestelling, een  glimlach bij je beker Hoef je niet te delen, is helemaal voor jou alleen; daar SMUL ik van