ik schrijf, soms

​dat ik eerlijk bleef meestal ook wanneer liever niet,  inderdaad, eveneens in opslorpend verdriet daarom benader en benadruk ik de stilte die je achterliet, jammer genoeg met geëigend begrip zachtmoedig vasthouden en loslaten;  de dansende bloemen verwelk(om)en zoals geplukt  lentetooi op herfstachtige dagen, want soms waait het hier nog dan scheurt hier wat, dan breekt hier wat en ondanks de zonnebril draagt men ook een sjaal: ik ben dan je overbodige paraplu op café, die je stiekem blij bent te vergeten want dat is teken dat het nu al niet meer regent ik kan enkel hopen dat je van de zon geniet en dat het niet grijs is daar; dat de andere bloemen blijven staan en met jou, geduld en zorg mogen belichamen (en je altijd een paraplu vindt of krijgt wanneer het ineens wel regent) - als afscheid toch woorden mocht dragen, dan waren dit de mijne

ze houdt me vast we lachen het verleden uit ik zoek haar op en ze vindt me we blijven, proberen en het lukt ons in het nu te zijn, bij elkaar

stapte Celio uit het leven Hij was vijfentwintig en een leeuw, die zou verjaren in juli lief, aantrekkelijk, en beoordelend, herinner ik onze eerste ontmoeting in zijn ruime kamer hadden we een diner, ik keek rond en kon zijn persoonlijkheid niet plaatsen tussen de Harry Styles plaat en de rode lamp! Atlas stelde mij gerust dat Celio het zelf niet altijd goed wist. Hij kwam terug van zijn ayahuasca reis in Zuid Amerika en daar had ik een mening over, zoals altijd. We konden later praten over het gemeenschappelijke, zieke vaders en hun treurige kinderen met misplaatste trots (dit laatste vul ikzelf in) en het willen stoppen met roken terwijl we dan uit het balkon telkens onze laatste saf rookte. Celio had zoekende ogen, bij het rusten op wat nieuw was, of onderzocht kon en mocht worden, gingen ze glinsteren. Ik werd graag gezien door zijn ogen, zijn lens, zijn camera. Ze gaven me het gevoel iets belangrijks te zijn.  Toen ik een jaar geleden telefoon kreeg, begon ik te beven. Ik was...

ik ben boos, en bitter gun de ander niets of minder ik laat tranen uit frustraties en ze vallen, verdampen sissend op mijn hete plaat van verdraagzamheid ik ben moe, dat ook de wereld is oneerlijk en fout  af en toe mogen we dankbaar op onze knie vallen de natte asfalt omarmend omdat er, ocharme, één zonnestraal vanachter de wolken te voorschijn kwam was er te laat voor ging naar haar toe en ze verdween meteen had haar nooit kunnen bereiken enkel van ver kunnen opmerken er bewonderend naar verlangen zonder oordeel of angsten het had geen zin gehad ernaar toe te stormen, was er toch te laat voor boos en bitter gefrustreerd is misschien nog beter vol woede en verdriet pruttelen niet iemand die omkijkt wanneer ik overloop heb ze intussen al allemaal afgeleid, verleid of verjaagd de ander zal me altijd overstijgen,  en daar zou ik naast moeten leven ik ben zoooo boos  op alles en iedereen, die dat ook is maar niet genoeg,  die dat helemaal niet is, uit pri...

het bezeerd kind in mij huilt kreten van begeerte en snikt avonden aaneen bij het ochtendgloren wordt ze steeds wakker met gezwolle ogen van nachtmerries en van boze dromen het bezeerd kind in mij haalt geen troost uit de boezemvrienden en hou zichzelf stevig vast om niet in vreemd verdriet te verzinken alsof ze zichzelf stiekem toefluistert "je bent veilig en redt jezelf best wel in het duister" maar het bezeert kind in mij zonder zich te bekommeren of haar zwijgen jou opviel wiegde zichzelf tot rust, muisstil ze heeft pijn en draagt onbegrip een levendig doek bevlekt met een traan, zo sip het begeert kind in mij legt, zegt en bijt af de teloon, onze afspraak en haar tong

 er is veel natuur in Wallonië en de zon is beginnen schijnen #opklaringen ik heb echt een heel vol leven, ik mag dan wel balen maar als de zon schijnt en zo gunstig is, waarom ik dan niet? Ik heb geluk en moet me daar niet om schamen! nu zijn we 2,5 uur onderweg en dit doet mij goed; ik denk dat ik zeker wel eenzame avonden zal hebben en huidhonger zal willen stillen, daarbij denk ik ook dat ik vrienden heb waarbij ik dat kan aankaarten en het zal kunnen verhelpen! ik heb geleerd dat ik het wel kan, kiezen wat goed is voor mij! en dat stelt gerust:) Er is ook tevredenheid in routine, er is vertragend verdriet (die overspoelde mij gister) en dat is oké dat ik droevig ben, en dat ik 's avonds naar de ander zal verlangen, is oké, alleen slapen met heimwee naar affectie. ik wil die eerlijkheid graag waarborgen en blijven praktiseren. mijn leven is vol dit seizoen leerde met dat ik tederder met mezelf hoor/wil omgaan om dat met de ander te kunnen delen; ook dat ik dankzij routine wel a...

heeft een negatievere connotatie dan men zou denken! naast zelfvoldaan en tevreden met zichzelf betekent het ook ijdel, arrogant, verwaand, hoogmoedig en belerend...  lieve vrienden, afgelopen seizoen dacht ik kom af te maken met zelfgenoegzaamheid. Ik gedroeg me allang zo, alleen, en dat voldeed. nu bots ik op bezoek en leer ik werken met het woord 'delen'. Ik denk dat die lijst aan synoniemen niet volledig is, dat mag best aangevuld worden met egoïstisch.

wanneer men zich niet omringd met veel, is er ook minder om te verlangen; ik legde mijn kleren te drogen voor het werk vandaag en was niet zo zeer jaloers op de jeugd die tijdens hun pauze aan het ontdooien was. Onderweg naar the big H  kon ik een plekje bemachtigen op de overvolle trein(rit), schijnbare mededogen als gast in de ruimte. Later op de avond werd hij vergezeld door andere vergeten vaardigheden: vergiffenis, zelfkennis en dankbaarheid. Ik probeerde voor elk een moment te bedenken. The devil you know, het nieuw lied van Maya Hawke, vervulde dankbaarheid. Geen wiet en wel tabac, dat was de zelfkennis bij het diner met Lisa en Tito. Ik vergeef de wereld steeds meer en mezelf misschien wel het meest, voor de winter en de isolatie, het ongenoegen en het leed, de verharde sfeer en bevroren stemming. Gesloten ogen voelen beter: ook al is het enkel gelukzaligheid in de zon, ontlading op een wc, reuk van de net-opgedroogde was of rust in bed Gesloten ogen voelen beter omdat ze n...

een nieuwe maand een nieuwe afspeellijst een nieuwe gewoonte een nieuwe bestemming nieuw, nieuw,  nieuw, nieuw, nieuwe boodschappen om oude routine te ondersteunen en oude kennissen om nieuwe ervaringen mee te delen de schone zon scheen en het licht aan het einde van de tunnel maakte verlangen van het licht aan het einde van de tunnel maakte verlangen van het licht aan het einde van de tunnel maakte verlangen  zo aantrekkelijk! is het nog nooit geweest spijt om vertraging verzachtte als tevredenheid bij aanvaarding men neemt genoegen met wat ons toekomt en vraagt om wat we willen  ik ben blij dat de eerste van de maand, een zondag was; dat klopt wel zo

vanavond  het concert barflirt van de ab nog 25 dagen voor de lente the glen - beluga lagoon gevierde hoop

is de rode draad in onze relatie; divinity ook hen leest me gedichten voor in bed, masseert me en ik hen knuffelt, streelt, kust me bevredigt en troost me heeft me lief en blijft Die is er, en graag bij hen voel ik me vereerd om verliefd te mogen zijn op vereerd om te mogen gaan houden van; gelukzalig ontvang ik dit

terwijl ik naar de doorgewinterde evidentie staar, verdorde natuur brak en dood merk ik kleur en continuïteit op; er zijn paden en velden, huizen op hellingen en kerken waterlichamen, stromend, stil veranderlijk;  ik kan me de lente inbeelden en is dat niet mooi? het voorbijrazend beeld maakt plaats voor verbeelding ik vertrek met temmende richting en gedisciplineerde verlossing, of was het verlossende discipline?

hou ik genoeg vast? hou ik genoeg van? het leven, mijn slaap, de ochtenden, mijn hart? om gezond en stabiel te worden, zijn en blijven of doet de gedachten van een overvolle wijnglas, naast mijn gloeiende rooksas mij nog kwijlen? ik wil steeds vaker, langer leven, ik wil steeds meer, breder delen wat eerlijk en wat breekbaar iets gedragen en ook heelbaar het zou gaan om de mensen die er zijn en waren zij die het spijtig genoeg niet tot hier hebben kunnen maken de angst om daarbij te horen is bodemloos in mij doorboren het is haast helder en klein; ik spreek nu en dan al uit over het eind het is beginnen met mijn afscheidsconcert, om drie uur 's ochtends liggen malen  over of ik mijn dagen wel zou halen gepaard met het kleine falen en de grote vragen onbeantwoord stijgen ze in waarde hou ik genoeg vast? hou ik genoeg van  het leven, mijn slaap de ochtenden, mijn naasten Rihab @ Kuumba

op elf januari tweeduizendzesentwintig werd het volgende beleefd: scrapebooking !! over de herfst, wie ik toen was en ->  wat ik dan deed kwestie van herdenking aan wat winter me steeds doet vergeten boodschappen! met concombre(!) en zelfreflectie -> na het zwemmen mogen verzinnen wat het avondeten zou mogen zijn, met budget én honger heeeeeerlijk voedzaam én warm gegeten -> it always b spinach, eggs and mushrooms that makes ur body joyous and full!       dit als teken van het einde van de honingmaanwaan en de begin van de keuze,  intentioneel en liefdevol, moeite en geduld planten in delen en mensen van mijn  volledig bestaan* veel liefs Justine *(opdat ze groeien)

voor geduld moet ik nog vaak spieken bij mijn vrienden en geliefdes het is wat ze schenken, aan hun naasten en aan mij  moeiteloos het is wat ze uitlenen, het begrip en de tijd renteloos je moet het gewoon laten gaan, de onkunde en diens bijhorende schaamte misschien is open verwelkomend reageren en zijn de weg ervan af ik leer veel van en met over geduld en vergeving, over liefde en omhelzing in schuld(en) en in ziekte het is intimiteit dat mag blijven