ik schrijf, soms

- over veerkracht en geduld - morele grenzen met goede reden dragen geen zwaarte, eens verdriet aan mij komt vreten het openbare leven bezoekt me brutaal tegen mijn zin, en onvoorzien overstuur, wanhopig en moe ken ook ik, mijn gebreken kan niet veel aan en begrijp mezelf nog niet geen idee wie ze is en wat ze écht wilt waar ze comfort en zekerheid heeft verstopt en of ze überhaupt wilt dat ik het vind mijn identiteit voelt als kauwen op een stuk ijs dat hoe dan ook gaat smelten ik wil alles te graag, te snel de storm en haar opklaring het zal nog een heel mensenleven duren  vooraleer ik mij eindelijk kan neerleggen bij vandaag zonder naar morgen te willen gluren ach, het zij zo

hier is nog steeds een wens; van een kind in een doorleefde wereld, simpel en lief  oprecht en intiem; ik wil vrienden maken van de diaspora, queer and black! black and queer! peers and colleagues! een fluisterend verlangen, een eerlijk verzoek; wees mijn vriend?

sensueel, niet geheel onbevreesd bewandelen we paden van verlangen van aandacht  en zorg ik heb de hele dag geknuffeld  een lichaam zo dichtbij dat ademt en leeft en wij die 'ons' laat bestaan het klinkt soms vals en  dan weer speels een misstap in improvisatie en jij klinkt sexy  wanneer je mond naar de mijne staart en jij vraagt of we vanavond  nog zullen zoenen  oranjeblauw, leesbaar vochtige lakens, uitgerust gewikkeld rond lichamen, uitgeput

braaf ging ik zitten op mijn gereserveerde plekje, had al gezien dat hier niemand zat - met hier bedoel ik heel de wagon en met niemand bedoel ik geen kat! tussen bekeken worden en vergeten zijn, speelt zich het schouwspel af van mijn identiteit. Dat ik dit nu niet delen kan, is met voorbedachte rade zelfgekozen, en bij nader inzien,  achteraf  altijd stil.  Het landschap barst van bloei; de trein zingt op fluistertoon mee, hoe de wind breekt en haar wielen, de treinsporen streelt;  ik vertrok op tijd maar keerde te laat terug, geen idee of mijn plaats in de stad al was ingenomen maar tussen al deze lege stoelen, romantiseer ik  verwacht ik, bedenk ik, dat ik altijd al deze keuze had: om te zitten en te zijn, eender wie en waar ik wil!

Martha Da'ro the woman u are!!!!!!!!!! I was inspired 2 make something life affirming 2night! I moved and sang, I watched and smiled. I envied the mind and body that came up with it! deze blogpost als reminder 2 live and make, keep on making!!!! 

I'll see you again, and again, and again Oh zombie bird, go tell all of your friend you can break glass, and shatter, and pound on closed doors but never again will I ever be yours ik deel mijn lichaam met het nieuwe teder en zacht gaat ze langs de rondingen van mijn wonden er zit urgentie in haar zoenen en speelsheid op haar tong soms denk ik aan jou, en daar word ik dan stil van zorgzaam en geduldig vraagt ze waar ik ben in gedachte, vermist antwoord ik van ver, dat ik nader you can break glass, and shatter, and pound on closed doors but never again will I ever be yours dat ik traan en niet delen kan,  hoe jij mij ooit aankeek, naakt me zag, me noemde en bij jou had je moet me alleen hebben gewild achtergelaten, en vernederd of eerder vergeten en niet meer naar omgekeken I hope that ur happy my sweet feathered friend I hope that you suffered 'till the bitter end forever my face will live under ur skin when all else is burnt and the silence creeps in  ik kan niet komen waar j...

ze logen niet toen zeiden dat je jezelf pas ontmoet in relatie met de ander, mijn 'ander' verander steeds en nu mag ik vol nieuwsgierigheid naar haar en hun kijken IK ver-ander steeds, opzoek naar de essentie, mijn essentie mijn zwarte, aardse essentie die zoeken, vinden en delen met de 'ander', mijn ander BEN vrijgeviger met mezelf en nauwkeuriger met wie ik dat deel ALTIJD gepassioneerd en gelukzalig, proberen we deugdzaam te handelen IN de knoop of gespannen; er zijn vriendschappen en identiteiten in wording daar waar evenveel van mij bestaat als de ander, mijn ander GUNSTIGE nieuwsgierigheid mag mij deze maand begeleiden en mij brengen daar waar ik nog niet kwam, of zal blijven maar toch, voor even, toebehoor OMSTANDIGHEDEN mogen talrijk en eerlijk, mij meer komen vertellen over wie ik, met wie, wil zijn dit in dankbaarheid voor wie ik was, in order to become who I want to be,  who I am - Solange staat op en ik ben gedreven, fijne maandagavond vrienden -

ik ben nieuw en weet nog niet hoe ik wil opdagen! ze vraagt me soms waar ik ben en dan verdwaal ik naar het hier.  val dan stil terwijl zij op mijn gezicht, de zachte koppigheid van een leugen leest stelt me gerust dat ik het niet moet delen  onwetend dat ik had willen  fluisterend naast jou helen

Het is de onverwachte mail en de vraag of ik dit wou? of ik überhaupt wat verlies, nu ik dit niet krijg? of ik komende weken en maanden niet al wat gepland had dat mij heel blij maakt! A mentality 2 b applied on other things...hmmmm....

mijn rug staat strak en mijn borstkas is zwaar gespannen eet ik amper, slaap ik slecht; ik weet niet wat ik jou gaf om mezelf hier zo in te verliezen de huilbuien op straat staan in contrast met het mooie weer, dit is niet eerlijk; ik weet niet wat ik jou gaf om mezelf hier zo in te verliezen twee jaar geleden beloofde ik mezelf, er te zijn en te zorgen voor haar ontroostbaar en uitgeput, vind ik haar op het einde van de dag in mijn armen terug; ik weet niet wat ik jou gaf om mezelf hier zo in te verliezen krijgen, dat wat niet van mij is gezien en behandeld worden door gekwetste ogen geven, dat wat ik niet terugkrijgen zal een eerlijke toegeving aan wat mij te kort schiet het misplaatste is misselijkmakend

exceptioneel! en bijzonder is hoe ik het beschreef, met grote wonder wist hoe het te appreciëren en los te laten, dit en terwijl alle eerlijkheid bewaren ik denk dat de les die ik hieruit leerde, de ongelijke verdeling is in het mooiste dat we deelden wat de ene zich mag toe-eigenen om vervolgens, vervormd, op de andere te smeren, krijg ik niet gemakkelijk gewassen uit mijn kleren de bewuste ontkoppeling tussen tijdens en erna, had nooit zoveel effect op mijn gedrag er is mij wat ontnomen, een herinnering aan een samen-zijn haast verloren nu is het met verdriet en vraag, dat ik terugblik naar wie er naast me lag hoe eerlijk en verliefd deze persoon geweest mocht zijn op hun interactie met de liefde, zonder mij daadwerkelijk te beminnen

zwem ik, zie ik vertrouwde boezemvrienden <3 neem ik tijd om te zijn, te verdragen en gedragen te worden :) dank ik dat wat ik niet had kunnen plannen en hoe ik ermee omging!

er is een constante stroom van verdriet dat hoor je soms passeert er een golf van intensiteit dat zie je  momenteel drijf je op oude wateren en wordt je af en toe overspoelt ze zei: "het is veel en dat overkomt je allemaal, dat is niet bepaald gemakkelijk"

mijn lange tranen lieten me weten dat de wonde nog vers en bloot is "mijn snikken als laatst geschenk van jou aan mij, is een kostbaar juweel rond mijn keel" het regende toen ik naar huis wou met een nat gezicht en opgezwollen ogen, stapte ik op de tram en kwam ik thuis met een nat gezicht en opgezwollen ogen, belde ik mijn papa hij was blij en tevreden bij het horen dat het goed met mij ging ze zijn gisteren gaan bidden in Jette, vertelde hij voor hem en de kinderen een vergevorderde kanker die palliatieve zorg krijgt en nageslachten die dat maar moeten berouwen hij heeft vandaag heel de dag in bed gelegen, zuchte hij vermoeid van gisteren, dankbaar voor vandaag deelde hij met hese stem mijn papa is ziek, en ik verdrietig  af en toe, zijn we samen bang dat hoor ik in de geoefende geruststelling  die vaak volgt op de vraag: "hoe voel je je nu?" het doet me wat, zo'n theaterstuk over het koloniaal verleden  het doet me wat, zo'n theaterstuk over het rauwe aan...

Nip ik stilletjes van mijn tranensoep, die zij zich vol trots toe-eigent Het is voedzaam en zou voor groei zorgen Ik durf niet te delen dat ik meer afkeur proef dan wat anders Eerbiedig drink ik door terwijl ze vol zelfverheerlijking proclameert Dat er weinig ouders zijn die wat doen voor hun kinderen Dat ik het getroffen heb, dankbaarder zou moeten zijn.  Moeten, niet mogen Hier wordt niets aangeraden enkel verplicht Ik word eraan herinnerd dat het allemaal niet zo evident is Dat ik verwend ben als ik om meer vraag En ondankbaar als ik mijn ongenoegen uit En vooral, bovenal Dat ik jong ben en we niet gelijken zijn zij baarde mij en ik week in de gevolgen van dien Tussen het snikken en het sippen echoot een lappendeken van soortgelijk verdriet Mijn woordeloos weerwoord, onmisbaar hoorbaar én herkenbaar, sluimert maar maakt niemand wakker